พระองค์จึงตรัสแก่คนทั้งหลายว่า….
“ถ้าผู้ใดใคร่ตามเรามา ให้ผู้นั้นเอาชนะตัวเองและรับกางเขนของตนแบกทุกวันและตามเรามา” ลูกา 9:23

มนุษย์มีความสามารถทำอะไรได้หลายๆอย่างด้วยสติปัญญาอันหลักแหลมของเขา มนุษย์สามารถสร้างยานอวกาศบินไปสู่ดวงจันทร์ ไปสำรวจนอกโลกได้ในเวลาอันสั้น สามารถสร้างเครื่องบินลำใหญ่บรรทุกผู้โดยสารได้หลายร้อยคนในเที่ยวเดียว การเดินทางข้ามทวีปไม่ใช่เป็นเรื่องยากอีกต่อไป ระบบการสื่อสารก็รวดเร็วเพียงคลิกเดียวด้วยระบบเทคโนโลยีที่ทันสมัย เรามองเห็นรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ไปมาและเห็นความอัศจรรย์ของเครื่องคอมพิวเตอร์ เราเห็นสิ่งของมากมายจนนับไม่ถ้วนที่มนุษย์สร้างขึ้น ฯลฯ สิ่งเหล่านี้มนุษย์ได้คิดค้นและทำได้สำเร็จมาแล้ว แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ยากนัก ที่ยังไม่มีใครคนใดสามารถทำได้ด้วยพึ่งอาศัยในความสามารถของตนเอง นั่นก็คือ “การเอาชนะตัวเอง” พระเยซูคริสต์เจ้าได้ทรงตรัสสั่งคนทั้งหลายที่ปรารถนาจะติดตามพระองค์ไปให้ เอาชนะตัวเองและรับกางเขนของตนแบกทุกวันและตามพระองค์ไป

การเอาชนะตัวเอง เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อเราทุกคน เราได้หลุดพ้นจากความบาปและความตายก็โดยที่พระเยซูคริสต์พระบุตรองค์เดียวของพระองค์ได้ทรงพลีพระชนม์เพื่อเราที่กางเขน ดังนั้น ชีวิตที่เรามีอยู่ทุกวันนี้จึงเป็นของพระเจ้า พระคัมภีร์กล่าวว่า “..ท่านไม่ใช่เจ้าของตัวท่านเอง พระเจ้าได้ทรงซื้อท่านไว้แล้วด้วยราคาสูง..”(1 โครินธ์ 6:19, 20) เพราะโดยพระเยซูคริสต์เจ้า เรา(ผู้ซึ่งไม่สมควรจะได้รับพระคุณ)จึงได้พ้นโทษที่ต้องตายนิรันดร์กาลในบึงไฟนรกแต่ได้ทรงจดชื่อเราไว้ในบัญชีแห่งชีวิตและทรงจัดเตรียมที่ในสวรรค์ให้เราแทน สิ่งเหล่านี้ พระองค์ทรงทำให้เรา “เปล่าๆ” ไม่ใช่เป็นสิ่งที่เราสามารถทำได้เองหรือสมควรจะได้รับ ดังนั้น ความรอด จึงเป็น “พระคุณของพระเจ้า” ที่ทรงมีต่อเราทุกคนล้วนๆ “ด้วยว่าซึ่งเราทั้งหลายรอดนั้นก็รอดโดยพระคุณเพราะความเชื่อ และมิใช่โดยตัวเราทั้งหลายกระทำเอง แต่พระเจ้าทรงประทานให้ ความรอดนั้นจะเนื่องด้วยการกระทำก็หามิได้ เพื่อมิให้คนหนึ่งคนใดอวดได้” (เอเฟซัส 2: 8, 9 ) แต่เราต้องรู้ว่า พระคริสต์ไม่ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเราเพื่อเราจะดำเนินชีวิตอยู่ในบาปอีกต่อไป แต่เพื่อเราจะสามารถดำเนินชีวิตเพื่อตอบสนองต่อน้ำพระทัยของพระเจ้าได้ เหมือนอย่างที่พระธรรมกาลาเทีย 2:20 ได้เขียนไว้ว่า “ข้าพเจ้าถูกตรึงไว้กับพระคริสต์แล้ว ข้าพเจ้าเองไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่พระคริสต์ต่างหากที่ทรงมีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า ชีวิตซึ่งข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในร่างกายขณะนี้ ข้าพเจ้าดำเนินอยู่โดยศรัทธาในพระบุตรของพระเจ้าผู้ได้ทรงรักข้าพเจ้า และได้ทรงสละพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า” คนใดๆที่ตระหนักถึง “โอกาส” และ “พระคุณ ที่พระเจ้าทรงหยิบยื่นให้ ก็จะยิ่งเห็นว่า “การเอาชนะตัวเองและรับกางเขนของตนแบกทุกวันและตามพระเยซูไป” นั้นไม่ใช่เป็นภาระที่ทำให้อึดอัดใจในการที่จะทำตาม แต่เป็นสิ่งที่น่าปรารถนาและเกิดความกระตือรือร้นที่จะทำให้ได้ แต่ถึงกระนั้นเราทุกคนก็ยอมรับว่า การเอาชนะตัวเองนั้นเป็นเรื่องยากเหมือนที่อัครทูตเปาโลได้กล่าวว่า “ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงเห็นว่ามีกฏธรรมดาอย่างหนึ่ง คือเมื่อใดที่ข้าพเจ้าตั้งใจจะกระทำความดี ความชั่วก็พร้อมที่จะผุดขึ้น” (โรม 7:21) ไม่มีมนุษย์คนใดเลยที่สามารถเอาชนะตัวเองด้วยกำลังความสามารถของตนเอง แต่โดยพึ่งในพระวิญญาณบริสุทธิ์นั้นเราจะสามารถทำได้!


เปโตร เป็นบุคคลที่มีนิสัยอ่อนไหวเหมือนต้นอ้อ หุนหันพลันแล่น เจ้าอารมณ์ แต่เมื่อพระเยซูคริสต์ทรงเรียกให้เขาติดตามพระองค์นั้น พระองค์ทรงเรียกเขาใหม่ว่า “เคฟาส” ซึ่งแปลว่า “ศิลา” พระองค์ทรงเรียกเขาแม้ว่ายังไม่มีใครมองเห็นความเป็นศิลาในตัวของเขาเลย แต่เพราะพระเจ้าทรงรู้แผนการที่ทรงมีต่อเปโตร แม้ว่าเขาจะล้มลุกคลุกคลานในชีวิตแต่พระองค์ก็ไม่ทรงสิ้นหวังในเปโตร จนในที่สุดเราทุกคนก็เห็น “อัครทูตเปโตร” ผู้ซึ่งลุกขึ้นประกาศข่าวประเสริฐด้วยใจกล้าหาญ ผู้ไม่หวั่นไหวต่อความยากลำบากและการถูกเคี่ยวเข็ญ ผู้ซึ่งนอนหลับสนิทในคุกแม้ในวันที่ถูกจับเพื่อรอประหาร เขาเป็นเหมือนที่พระเยซูทรงเชื่อว่าจะเป็นได้!

“ตัวเก่า” หรือนิสัยบาปนั้น ไม่มีประโยชน์ใดๆที่เราควรจะเก็บรักษาไว้เลย พระคัมภีร์แนะนำว่า “เหตุฉะนั้นจงประหารโลกียวิสัยในตัวท่านเสีย” (โคโลสี 3:5) เพราะตัวเก่าหรือโลกียวิสัยนั้นเป็นเหมือนหินโม่อันใหญ่ที่ผูกคอเราไว้ไม่ให้ดำเนินชีวิตอย่างมีเสรีภาพในพระวิญญาณ มันเป็นตัวขัดขวางการเจริญเติบโตของชีวิตคริสเตียน เป็นเหมือนเชื้อร้ายที่ปะปนอยู่ในตัวทำให้เราอ่อนแอฝ่ายวิญญาณ ไม่สามารถเกิดผลเพื่อพระเจ้าได้เต็มที่และขาดความชื่นชมยินดีในการติดตามพระคริสต์ พอล ไวท์ ได้เล่าเรื่องของนายพรานคนหนึ่งที่ออกไปล่าเสือในป่า และฆ่าเสือตัวแม่แต่ได้เก็บลูกเสือตัวน้อยไปเลี้ยงไว้ที่บ้าน เขาให้เหตุผลว่า “มันตัวเล็กนิดเดียว ฉันจะเลี้ยงมันไว้อย่างดี จะให้มันกินแต่ข้าวต้ม” แม้ว่าคนมากมายในหมู่บ้านกล่าวคัดค้านแต่เขาก็ไม่ฟัง จนเมื่อลูกเสือตัวน้อยนั้นกลายเป็นเสือหนุ่ม และวันหนึ่งขณะที่มันวิ่งหยอกกันเล่นกันกับลูกชายคนเดียวของนายพราน “วันนั้นเอง” ที่นายพรานเห็นและยอมรับว่า เสือเล็กจะกลายเป็นเสือใหญ่และเสือใหญ่จะฆ่าคน! เช่นกัน ที่บาปเล็กจะกลายเป็นบาปใหญ่และบาปใหญ่จะฆ่าคน!

ความบาปมีพิษสงเสมอ พิษของมันร้ายแรงถึงความตาย ทุกคนที่ตกเป็นทาสของมันต้องชดใช้ค่าจ้างไม่วันใดก็วันหนึ่ง ดังนั้น จงอย่าให้เราอ้อยอิ่งอยู่กับบาปใดๆอีกต่อไปเลย อย่าปราณีมัน อย่าเสียดายมัน แต่จงขจัดมัน เปลื้องมันทิ้ง และฆ่ามันเสีย! อัครทูตเปาโล บุรุษผู้ยำเกรงพระเจ้าสุดใจได้กล่าวว่า “เพราะว่าสำหรับข้าพเจ้านั้นการมีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์และการตายก็ได้กำไร”(ฟิลิปปี 1:21) เราทุกคนก็สามารถจะได้ผลกำไรเหมือนกัน ถ้าเพียงแต่เราเปิดใจให้พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงครอบครองทุกส่วนและยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงต่อพระเจ้า พระองค์ก็จะสร้างให้เราเป็นเหมือนพระคริสต์ผู้ทรงเป็นแบบอย่างในชีวิตที่พอพระทัยพระเจ้า แล้วเราจะสามารถพูดได้อย่าง จอห์น นิวตัน ว่า

ฉันไม่ได้เป็น อย่างที่ควรจะเป็น
ฉันไม่ได้เป็น อย่างที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็น
ฉันไม่ได้เป็น อย่างที่หวังจะเป็น
แต่ขอบคุณพระเจ้า
ฉันไม่ได้เป็น อย่างที่ฉันเคยเป็นอีกต่อไปแล้ว!!!

เจิม ซัม /ผู้เขียน