มนุษย์น้อยลอยน้ำมาตามหา ว่าชีวิตเกิดมาสนุกไหม
ฉันเกาะเรือร่องลอยมาแสนไกล ไม่พานพบผูใดให้เเสงเทียน
จึงขีดเขียนผืนทราย ณ ชายหาด ไหนวะผีหัวขาดที่ว่าเฮี้ยน
ไหนปลาไหลไฟฟ้าตัวเท่าเกวียน แน่หรือต้นตะเคียนนางผียัง
ได้ฟังอย่างเชื่ออย่างแต่คิดอย่าง อยากให้เจอกระจัดกระจ่างอย่างมาดหวัง ทั้งพระเณรล้วนบอกเมื่อได้ฟัง
แต่ก็ไม่เผลอพรั้งลบหลู่รู้ ฉันเป็นเด็กตัวน้อยเท่าหอยขม
ฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเเต่ใจสู้ เกิดท่ามกลางธรรมชาติที่เป็นครู
เคยงมหอยปลาปูอยู่ท่าจีน มาได้ยินข่าวขานไม่นานนี้
ว่าน้ำเน่าป่นปี้ปลาตายสิ้น ให้นึกถึงวันเก่าเคยอาบกิน
โถ่มนุษย์เดินดินช่างจัญไร มึงรู้ไหมสายน้ำกูพร่ำพรอด
มีชีวิตอยู่รอดเพราะน้ำไหล สอนให้กูรักผืนแผ่นดินไทย
แต่ทำไมพวกมึงถึงเกลียดชัง มองเห็นฝั่งสองฝั่งเป็นทางเลือก
ฝั่งหนึ่งตัดเชือกลืมคนข้างหลัง อีกฝั่งหนึ่งให้นึกถึงคนที่เขายัง
โถ่มนุษย์ควรฟังและชั่งดู โลกที่มันหดหู่อยู่ทุกวันนี้
ก็เพราะคนดีดีไม่กล้าสู้ เป็นคนดีนอนตายอยู่ข้างประตู
เป็นคนชั่วยืนดูอย่าได้ใจ

คาราบาวคือศาสนา แอ๊ดคือศาสดา เสียงเพลงคือคำสวด

เสียงเพลงแห่งเสรีภาพ

สารคดี ต่างๆ

รัฐฉานตำนานที่โลกลืม.ไก่ชนที่น่าชัง .ไม่ต้องร้องไห้

ร้อยลี้ในโลกกว้าง ร่ำสุราเนิ่นนานไร้แก่นสาร สุดท้ายการเดินทางที่ยาวนาน พบพานสัจธรรมแห่งผองชน แม้มีสุราเลิศรสชั้นดี หากขาดสหายร่ายกวี สุราชั้นดีก็ไร้ความหมาย