มีคนเคยบอกว่า ชีวิตคือการเดินทางที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดินและเลือกที่จะเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด อยากให้หนทางของเรานั้นสวยงามในแบบที่เราคิด บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น บางวันใจดวงเดิมเรามันกลับฝ่อ เราแทบจะหยุดนิ่งหมดแรง ไม่เข้ใจกับหลายๆสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้ บางวันเราจึงขอเดินให้ช้าลงสักนิด เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวน หรือชื่นชมกับทิวทัศน์ข้างทางบ้าง จนบางทีก็มารู้ตัวว่า เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ หรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่ได้เจอกับทางออก เพราะอย่างน้อยเราก็ลองได้ไปในที่ที่เราไม่เคยไป หรือเราอาจจะกำลังไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้ หากชีวิตคือการเดินทางจริง เมื่อมีเริ่มต้นก็มีจุดหมายปลายทาง และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ ให้เวลากับหนทาง แล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ และแม้บางครั้ง หนทางจะพาเราย้อนกลับมา เจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น เราอาจจะหัวเราะและร้องให้ไปอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก  เพราะทุกขณะที่ผ่านไป เรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา และจงทำความรู้จักกับความรู้สึกตัวเองให้มากขึ้น ให้ตัวเองได้ลองทำ แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ด้วยดี..