รื่องเล่าว่า.... มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..
ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน...
ระหว่างทาง... เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน >
เพื่อนคนหนึ่ง...พลั้งลงมือ...ตบหน้าอีกฝ่าย
คนถูกทำร้าย...เจ็บปวด...แต่ไม่เอ่ยวาจา..
กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า"วันนี้...ฉันถูกเพื่อนรัก ตบหน้า"
พวกเขายังคงเดินทางต่อ...กระทั่งถึงแหล่งน้ำ
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ...ชำระกาย...พลันคนที่ถูกตบ หน้ากลับจมน้ำ...
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ...เข้าช่วยชีวิต
คนรอดตาย...ยังคงไม่เอ่ยวาจา...กลับสลักลงไปบนหิน ให¬
วันนี้...เพื่อนรักช่วยช ีวิตฉันไว้"อีกคนไม่เข้าใจ...
ถามว่า..เมื่อถูกฉันตบหน้า...เธอเขียนลงทราย...
แล้วทำไม เมื่อครู่...ต้องสลักบนหิน"
อีกคนยิ้มพราย...กล่าวตอบ
"เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย...เราควรเขียนมันไว้บน ทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย...จะทำหน้าที่พัดผ่าน...
ลบ ล้างไม่เหลือ แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย...
บังเกิดเราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำใน หัวใจ...
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด...ลบล้างทำลาย...."
ขอบคุณ..ที่อ่านนะพื่อนๆ

---------------------------------